คำบูชาอนิมิสเจดีย์

พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงบรรลุสัมมาสัมโพธิญาณแล้ว ในวันวิสาขปุณมี ดิถีที่ ๑๕ ประทับนั่งขัดสมาธิ เสวยวิมุตติสุขตลอดสัปดาห์ ทรงพิจารณาธรรมอันสุขุมที่พระองค์ แทงตลอดแล้ว ทรงรำพึงว่า เมื่อเราแสวงหา เสาะหา ค้นหาธรรมนี้หนอ ล่วงไป ถึง ๔ อสงไขย ยิ่งด้วยแสนมหากัปป์ ภายหลังเรานั่งเหนือบัลลังก์นี้ จึงยังกิเลส ๑,๕๐๐ ให้สิ้นไปแล้ว แทงตลอดได้

เทวดาบางเหล่าเกิดความปริวิตกขึ้นว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า ยังไม่เสด็จลุกขึ้น ธรรมที่กระทำความเป็นพระพุทธเจ้า แม้อย่างอื่น ยังมีอยู่อีกหรือหนอ ? พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบความสงสัยของพวกเทวดา เพื่อกำจัดความปริวิตกของเทวดาเหล่านั้น จึงเสด็จเหาะขึ้นไปบนอากาศ ทรงแสดงยมกปาฏิหาริย์ เสด็จลงแล้ว ประทับยืนทางด้านทิศเหนือ (ทิศอุดร) เฉียงไปทางทิศตะวันออก (ทิศปราจีน) ทรงลืมพระเนตร แลดูพระอัปราชิตบัลลังก์ และต้นโพธิพฤกษ์ อันเป็นสถานที่บรรลุผลแห่งพระบารมี ที่ทรงสะสมมาตลอด ๔ อสงไขย ยิ่งด้วยแสนมหากัปป์ ทรงดำริว่า สัพพัญญุตญาณ เราแทงตลอดแล้ว ณ บัลลังก์นี้หนอ

ทรงแลดูพระอัปราชิตบัลลังก์ ด้วยพระเนตรอันไม่กระพริบ ทรงยับยั้งอยู่สิ้นสัปดาห์หนึ่ง สถานที่นี้ จึงได้ชื่อว่า อนิมิสเจดีย์.

ข้าพเจ้าทั้งหลาย ขอนอบน้อมบูชา อนิมิสเจดีย์ อันเป็นที่ควรแก่การสักการะ ควรน้อมระลึกถึงซึ่งผลแห่งความเพียรและบารมีทั้งปวง ที่พระพุทธเจ้าทรงบำเพ็ญมาแล้ว เราทั้งหลายจักน้อมประพฤติตามพระพุทธจริยา เพื่อบรรลุผลอันเป็นที่น่าปรารถนา คือ ความตรัสรู้ตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และเหล่าพระอริยสาวก ในกาลอันใกล้นี้ ด้วยการนอบน้อมบูชาแด่พระรัตนตรัยนี้ ขอให้ข้าพเจ้าทั้งหลาย เป็นผู้ใคร่ในการอบรมไตรสิกขา เพื่อกระทำที่สุดแห่งทุกข์ ได้สมดั่งมโนรถทุกประการด้วย เทอญ ฯ