ขันธปริตร

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพญานาคทั้งหลาย สกุลวิรูปักข์ด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพญานาคทั้งหลาย สกุลเอราปถะด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพญานาคทั้งหลาย สกุลฉัพยาปุตตะด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับพญานาคทั้งหลาย สกุลกัณหาโคตมกะด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ทั้งหลาย ที่ไม่มีเท้าด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ทั้งหลาย ที่มี ๒ เท้าด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ทั้งหลาย ที่มี ๔ เท้าด้วย

ความเป็นมิตรของเรา จงมีกับสัตว์ทั้งหลาย ที่มีมากเท้าด้วย

สัตว์ไม่มีเท้าอย่าเบียดเบียนเรา, สัตว์ ๒ เท้าอย่าเบียดเบียนเรา, สัตว์ ๔ เท้าอย่าเบียดเบียนเรา, สัตว์มากเท้าอย่าเบียดเบียนเรา

ขอสรรพสัตว์มีชีวิตทั้งหลาย และเหล่าภูตทั้งหมดจนสิ้นเชิง จงประสบแต่ความเจริญด้วยกันทั้งหมดเถิด โทษลามกไร ๆ อย่าได้มาถึงแล้วแก่สัตว์เหล่านั้น.

พระพุทธเจ้าทรงพระคุณหาประมาณมิได้ พระธรรมทรงพระคุณ ไม่มีประมาณ พระสงฆ์ทรงพระคุณสุดที่จะประมาณ สัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย คือ งู แมงป่อง ตะเข็บ ตะขาบ แมงมุม ตุ๊กแก หนู เหล่านี้ ล้วนมีประมาณ การรักษา อันเรากระทำแล้ว การป้องกัน อันเรากระทำแล้ว หมู่สัตว์ทั้งหลายจงหลีกไปเสีย เรานั้นกระทำการนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่ กระทำการนอบน้อม แด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้ง ๗ พระองค์อยู่.

(อหิสูตร องฺ. จตุก.)

สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่เชตวันมหาวิหาร นครสาวัตถี มีภิกษุรูปหนึ่งได้เจริญสมณธรรมในป่า ถูกงูกัดที่นิ้วเท้า มรณภาพลง ภิกษุทั้งหลายพากันประชุมสนทนาเรื่องที่ภิกษุถูกงูกัดมรณภาพแล้ว สมเด็จพระผู้มีพระภาค ได้เสด็จมาสถานที่แห่งนั้น ทรงทราบเรื่องทั้งหมดแล้วจึงตรัสว่า ภิกษุทั้งหลายชะรอยเธอจะไม่ได้แผ่เมตตาไปในสกุลพญางูทั้ง ๔ คือ พญางูวิรูปักข์ ๑ พญางูเอราบถ ๑ พญางูฉัพยาบุตร ๑ พญางูกัณหาโคดม ๑ ถ้าเธอแผ่เมตตาไปในสกุลพญางูทั้ง ๔ งูก็จะไม่กัดเธอเลย แม้ดาบสทั้งหลายซึ่งเป็นบัณฑิตแต่ปางก่อน ก็ได้เจริญเมตตาในตระกูลพญางูทั้ง ๔ และได้รับความปลอดภัยเพราะอาศัยตระกูลพญางูเหล่านั้น เพราะฉะนั้น ตั้งแต่นี้ไปเธอทั้งหลายจงพากันเจริญเมตตาไปในสกุลพญางูทั้ง ๔.