Loving-Kindness, Dedication & Aspiration

ความรัก ปรารถนาดี เอื้ออาทรต่อกันอย่างจับจิตจับใจ เป็นสภาพของเมตตาที่มีองค์ธรรมได้แก่ อโทสะ

โดยส่วนมากเราแยกเมตตาแท้ กับเมตตาเทียมไม่ออก เลยได้ใช้แต่ของเทียม จะรักก็รักด้วยตัณหา จะกรุณาก็พลอยไปเศร้าโศกเสียใจ จะมุทิตาก็ได้เฉพาะคนที่เราได้ประโยชน์ด้วย โดยเฉพาะอุเบกขา กลายเป็นคนปล่อยปละละเลยไป

ฉะนั้น เราต้องรู้จักของแท้กับของเทียม ว่ายังไงของเทียมก็ไม่ใช่ของแท้ ถ้ารักแล้วยึด รักแบบต้องการให้เขามาตอบสนองความต้องการ รักแบบมีเงื่อนไข แบบนี้เรียกว่า รักเทียม แต่ถ้ารักแท้ เป็นการรักแล้ววาง รักแบบไม่มีเงื่อนไข รักแบบไม่มีประมาณ มีความรักเสมอกันหมด แม้ตนเอง บุคคลอันเป็นที่รัก บุคคลที่เป็นกลาง ๆ หรือกระทั่งศัตรู

ส่วนมากเมื่อเราแผ่เมตตา ก็เน้นการแผ่ แผ่เลย ๆ แต่เมตตายังไม่เกิดเลย แผ่ออกไปก็ออกไปแบบแห้งแล้ง ฉะนั้น สำคัญกว่าการแผ่เมตตา ก็คือการทำเมตตาจิตให้เกิดขึ้น ใส่ใจในคุณความดี ทั้งตนเองและผู้อื่น มองหาจุดเด่นไม่ว่าจะทางกาย ทางวาจา ทางใจ ต้องมีดีสักด้านนึงนั่นแหละ

เมื่อทำเมตตาจิตให้เกิดขึ้น ต้องสามารถทำลายความโกรธ ความหงุดหงิด ความเครียดได้ จะมีสภาพใจที่โปร่ง โล่ง เบา อ่อนโยน นุ่มนวล เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ เมื่อไปคิดถึงกระแสชีวิตของบุคคลอื่น ก็ยังความรัก ความปรารถนาดี ความเอื้ออาทรไปยังกระแสชีวิตนั้น ๆ ด้วย

สุขกาย สุขใจ ปลอดภัย

ส่วนการอุทิศส่วนกุศล คือ เมื่อเราได้เจริญกุศล ทำกุศลให้เกิดขึ้น ทั้งทาน ศีล หรือภาวนา แล้วน้อมอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลนั้น ไปให้กับหมู่สัตว์ทั้งหลาย หมู่ญาติทั้งหลาย ที่ได้เคยสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันมาในสังสารวัฏ ให้ท่านเหล่านั้นได้มาอนุโมทนาในกุศลที่ได้กระทำอยู่ในบัดนี้ หรือที่ได้ทำไว้ก่อนแล้ว เช่น การสาธยายพระสัทธรรม เมื่อน้อมอุทิศกุศลเหล่านี้ หมู่สัตว์ทั้งหลายที่ได้รู้เห็นการกระทำ ก็จะยังใจให้ได้ปราโมทย์ ปีติ ปัสสัทธิ สุข และสมาธิก็จักตั้งมั่น

การอุทิศส่วนกุศลนั้นต้องทำตลอดเมื่อได้เจริญกุศล เพราะยังมีหมู่สัตว์ที่กำลังลำบาก และต้องการส่วนบุญนี้อีกมาก แม้ท้าวสักกะ ยังได้มาทูลอาราธนาพระพุทธเจ้าว่า เมื่อใดมีการแสดงธรรม ฟังธรรมเกิดขึ้น ขอให้พุทธบริษัททั้งหลายน้อมอุทิศบุญที่เกิดจากการฟังธรรม แสดงธรรมนั้นให้แก่ข้าพระองค์ทั้งหลายด้วย เพราะการฟังธรรม แสดงธรรมนั้นเป็นบุญใหญ่ ให้ข้าพเจ้าทั้งหลายได้มีส่วนแห่งบุญใหญ่นั้นด้วย เทอญ

ฉะนั้น ทุกครั้งที่เราท่านทั้งหลายเจริญกุศล ไม่ว่าจะเป็น ทาน ศีล หรือภาวนา ก็พึงอุทิศส่วนกุศลนี้ให้แก่บรรดาหมู่สัตว์ทั้งหลาย ในจักรวาลทั้งสิ้น เป็นการทำ ปัตติทานมัย