มหาสติปัฏฐานสูตร

ขาพเจา ไดสดับมาแลวอยางนี้

สมัยหนึ่ง พระผูมีพระภาคเจาเสด็จประทับอยูในหมูชนชาวกุรุ นิคมของหมูชนชาวกุรุ ชื่อกัมมาสทัมมะ. ในกาลนั้นแล พระผูมีพระภาคเจา ตรัสเรียกภิกษุวา “ดูกอนภิกษุทั้งหลาย” ดังนี้. ภิกษุเหลานั้น ทูลรับพระดำรัสของพระผูมีพระภาคเจาวา “พระเจาขา” ดังนี้.

พระผูมีพระภาคเจา จึงตรัสพระพุทธภาษิตนี้วา

“ดูกอนภิกษุทั้งหลาย ทางนี้เปนทางสายเอก เพื่อความหมดจดวิเศษของสัตวทั้งหลาย เพื่อกาวลวงซึ่งความโศกและความร่ำไร เพื่ออัสดงคดับไปแหงทุกขและโทมนัส เพื่อบรรลุญายธรรม เพื่อกระทำพระนิพพานใหแจง.”

ทางนี้ คือ สติปฏฐาน ๔, ๔ ประการ เปนไฉน?

ดูกอนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุในธรรมวินัยนี้

ยอมเปนผูตามพิจารณาเห็นกายในกายอยู มีความเพียรเผากิเลส มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดความยินดีและยินรายในโลกออกเสียได.

ยอมเปนผูตามพิจารณาเห็นเวทนาในเวทนาอยู มีความเพียรเผากิเลส มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดความยินดีและยินรายในโลกออกเสียได.

ยอมเปนผูตามพิจารณาเห็นจิตในจิตอยู มีความเพียรเผากิเลส มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดความยินดีและยินรายในโลกออกเสียได.

ยอมเปนผูตามพิจารณาเห็นธรรมในธรรมอยู มีความเพียรเผากิเลส มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดความยินดีและยินรายในโลกออกเสียได้.