ปฐมพุทธภาษิตคาถา

อะเนกะชาติสังสารังสันธาวิสสัง อะนิพพิสัง

เมื่อเรายังไม่พบญาณ ได้แล่นท่องเที่ยวไปในสงสารอันเป็นอเนกชาติ,

คะหะการัง คะเวสันโตทุกขา ชาติ ปุนัปปุนัง

แสวงหาอยู่ซึ่งนายช่างปลูกเรือน คือ ตัณหาผู้สร้างภพ การเกิดทุกคราวเป็นทุกข์ร่ำไป,

คะหะการะกะ ทิฏโฐสิปุนะ เคหัง นะ กาหะสิ

นี่แน่ะ ! นายช่างปลูกเรือน เรารู้จักเจ้าเสียแล้ว เจ้าจะทำเรือนให้เราไม่ได้อีกต่อไป,

สัพพา เต ผาสุกา ภัคคาคะหะกูฏัง วิสังขะตัง

โครงเรือนทั้งหมดของเจ้าเราหักเสียแล้ว ยอดเรือนเราก็รื้อเสียแล้ว,

วิสังขาระคะตัง จิตตังตัณฺหานัง ขะยะมัชฌะคาติ.

จิตของเราถึงแล้วซึ่งสภาพที่อะไรปรุงแต่งไม่ได้อีกต่อไป มันได้ถึงแล้วซึ่งความสิ้นไปแห่งตัณหา คือ พระนิพพาน.